Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Επαναφορά της θανατικής ποινής

Πόσο αξίζει η ανθρώπινη ζωή; Στην ερώτηση αυτή, διατυπωμένη γενικά, δεν υπάρχει απάντηση αν δεν προσδιορισθούν το μέτρο και το κριτήριο βάσει του οποίου γίνεται η κρίση. Αν όμως το ερώτημα τεθεί ως εξής: «Πόσο αξίζει η ζωή ενός δολοφόνου ή ενός βιαστή και δολοφόνου ή ενός ληστή, βιαστή και δολοφόνου;», τότε μπορεί να δοθεί απάντηση.

Ας πάρουμε σαν παράδειγμα την περίπτωση ενός βιαστή και δολοφόνου όπως αυτού που βίασε και σκότωσε τη νεαρή κοπέλα στην Πάρο ή του άλλου που βίασε και έκαψε την άτυχη κοπέλα στην Ξάνθη πριν από μερικές εβδομάδες ή εκείνου που πριν από καιρό μπήκε στο διαμέρισμα μιας ηλικιωμένης γυναίκας και τη βίασε, τη λήστεψε και τη σκότωσε.

Πόσο αξίζει η ζωή ενός τέτοιου εγκληματία για την κοινωνία;

Ενας τέτοιος άνθρωπος είναι πηγή δυστυχίας για όλους. Φέρνει ντροπή και θλίψη στην οικογένειά του, φέρνει τον θάνατο στα θύματά του και τη δυστυχία στις οικογένειές τους, και ακόμη φέρνει στενοχώρια και φόβο στους άλλους ανθρώπους. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να τεθεί το συγκεκριμένο ερώτημα: Πρέπει ένας τέτοιος εγκληματίας να αντιμετωπίζει την ποινή του θανάτου ή είναι αρκετό να δικάζεται και να τιμωρείται με φυλάκιση, έστω, ισόβια;

Σε δύσκολα ζητήματα όπως αυτό, όπου η προδιάθεση, η κρίση και η εμπειρία του καθενός παίζουν σημαντικό ρόλο, δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Πιστεύω όμως ότι η κοινωνία έχει να ωφεληθεί από την επαναφορά της θανατικής ποινής για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον, η αποτροπή τέτοιων εγκλημάτων. Αν οι ειδεχθείς δολοφόνοι των παραπάνω περιπτώσεων ήξεραν ότι θα τους περίμενε η κρεμάλα, είναι αμφίβολο αν θα έκαναν αυτά που έκαναν. Λέγεται ότι στις ΗΠΑ υπάρχει ένας άγραφος και μυστικός νόμος σύμφωνα με τον οποίο εκείνος που θα σκοτώσει αστυνομικό θα εκτελεστεί πριν φθάσει στο δικαστήριο. Στις ΗΠΑ σπάνια δολοφονούνται αστυνομικοί. Αν αυτό δεν πείθει, σκεφθείτε την περίπτωση της Σιγκαπούρης όπου η κατοχή ναρκωτικών τιμωρείται με θάνατο και το αποτέλεσμα είναι ότι δεν υπάρχει χρήση ναρκωτικών.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το λαϊκό αίσθημα και τα αγαπημένα πρόσωπα του θύματος απαιτούν ικανοποίηση. Δεν αποτελεί ικανοποίηση η ισόβια φυλάκιση που σημαίνει ότι σε μερικά χρόνια, έστω 20 ή 25, ο δολοφόνος θα κυκλοφορεί ελεύθερος ανάμεσά μας, απειλώντας νέες αθώες ζωές.

Το άρθρο 7, παρ. 3 του Συντάγματος απαγορεύει τη θανατική ποινή πλην περιπτώσεων εθνικής προδοσίας. Σε αυτό το ζήτημα, όπως και σε άλλα, π.χ. στο θέμα της ευθύνης υπουργών, στο θέμα του αριθμού των βουλευτών κτλ., η αναθεώρηση είναι αναγκαία.

Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι πολιτικοί νοιάζονται για τον λαό ή για τον περιορισμό της εγκληματικότητας που μαστίζει τη χώρα. Πιστεύω όμως ότι αν στο εγγύς μέλλον ένας δικαστής διαβάσει την «εις θάνατον» ετυμηγορία του δικαστηρίου για ειδεχθείς βιαστές και δολοφόνους, πολλοί Ελληνες θα νιώσουν ανακούφιση και ίσως ευχαρίστηση.

Ο κ. Θ. Π. Λιανός είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ Κυριακή 20/1/2013

3 σχόλια:

  1. Για τον κο Καθηγητή, τους ομοειδεάτες του και στους απανταχού τω κόσμω εφαρμοστές των θεωριών του ...
    1. "Πρώτον, η αποτροπή τέτοιων εγκλημάτων. Αν οι ειδεχθείς δολοφόνοι των παραπάνω περιπτώσεων ήξεραν ότι θα τους περίμενε η κρεμάλα, είναι αμφίβολο αν θα έκαναν αυτά που έκαναν" : Ποιός δήμιος θα εκτελέσει των καταδικασθέντα εφόσον θα ξέρει ότι θα έχει την ίδια τύχη; ή μήπως αυτός δεν διαπράττει έγκλημα σκοτώνοντας έναν άνθρωπο; ή η ανθρωποκτονία από πρόθεση δεν είναι πάντα έγκλημα ;;;
    2. "Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το λαϊκό αίσθημα και τα αγαπημένα πρόσωπα του θύματος απαιτούν ικανοποίηση" : Ξέρετε πόσες φορές λόγω του "λαϊκού μου αισθήματος" αισθάνθηκα την ανάγκη να "σφάξω στο γόνατο" διάφορους που έκαναν διάφορα και ήθελα "να ικανοποιήσω αυτήν την ανάγκη μου"; Μετά από μισή ώρα όμως ένιωθα ανακούφιση που δεν έπραξα με βάση τις εν βρασμώ διαθέσεις μου καθώς και ιδιαίτερη ικανοποίηση που κατάφερα να χαλιναγωγήσω τις "υποβόσκοντος κτήνους" ορμές μου.

    Επιπλέον, να παραθέσω τα εξής ερωτήματα-προβληματισμούς:
    - Μήπως ο κάθε ειδεχθείς εγκληματίας (δολοφόνος, βιαστής κλπ) είναι καταρχήν άρρωστος ή "ελαττωματικός" και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπισθεί;;;
    - Μήπως θα πρέπει ως "πολιτισμένοι άνθρωποι" να μάθουμε να ξεχωρίζουμε την ποινή από την τιμωρία ;;
    - Μήπως Δικαιοσύνη σημαίνει πρώτα απ΄ όλα σεβασμό στον άνθρωπο, στην ανθρώπινη (και όχι μόνο) ύπαρξη και στην ανθρώπινη ζωή;;
    - Μήπως έχει αντιληφθεί κάποιος εξ ημών ότι είναι ικανός να δημιουργήσει μια ζωή και άρα έχει αποκτήσει και το αυτοδίκαιο δικαίωμα να την καταστρέφει ή να αποφασίζει για την καταστροφή της;;;;;
    - Μήπως τελικά, ουδείς πολιτισμένος άνθρωπος, ουδείς που θέλει να λέγεται Έλληνας και ακόμα περισσότερο Έλληνας καθηγητής, δεν πρέπει να ηγείται τέτοιων ιδεών ;;;; ΜΕ.ΤΙ.Μ.ΕΙ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με την σημείωση ότι δεν είμαι υπερμαχος της θανατικής καταδίκης αλλά θα ήθελα να ανοίξει το θέμα, θα προσπαθήσω να σου απαντήσω σε μερικά από αυτά που γράφεις.
      Λες:
      (1. "Πρώτον, η αποτροπή τέτοιων εγκλημάτων. Αν οι ειδεχθείς δολοφόνοι των παραπάνω περιπτώσεων ήξεραν ότι θα τους περίμενε η κρεμάλα, είναι αμφίβολο αν θα έκαναν αυτά που έκαναν" : Ποιός δήμιος θα εκτελέσει των καταδικασθέντα εφόσον θα ξέρει ότι θα έχει την ίδια τύχη; ή μήπως αυτός δεν διαπράττει έγκλημα σκοτώνοντας έναν άνθρωπο; ή η ανθρωποκτονία από πρόθεση δεν είναι πάντα έγκλημα ;;)

      Απλά διατυπώνεις γνώμη ότι όποιος,ακόμα και με εντολή της πολιτείας, αφαιρεί ζωή είναι εγκληματίας.
      Δεν απαντάς όμως στο επιχείρημα ότι με την υπάρξη θανατικής καταδίκης , μειώνονται τα εγκλήματα.

      Γράφεις :

      (2. "Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το λαϊκό αίσθημα και τα αγαπημένα πρόσωπα του θύματος απαιτούν ικανοποίηση" : Ξέρετε πόσες φορές λόγω του "λαϊκού μου αισθήματος" αισθάνθηκα την ανάγκη να "σφάξω στο γόνατο" διάφορους που έκαναν διάφορα και ήθελα "να ικανοποιήσω αυτήν την ανάγκη μου"; Μετά από μισή ώρα όμως ένιωθα ανακούφιση που δεν έπραξα με βάση τις εν βρασμώ διαθέσεις μου καθώς και ιδιαίτερη ικανοποίηση που κατάφερα να χαλιναγωγήσω τις "υποβόσκοντος κτήνους" ορμές μου.)

      Δεν νομίζω να ένιωσαν "μετά από μισή ώρα" την ίδια ανακούφιση οι γονείς της κοπέλας που την ΕΒΛΕΠΑΝ να ΚΑΙΓΕΤΑΙ βιασμένη έξω από το σπίτι τους...

      Γράφεις:
      ( Μήπως ο κάθε ειδεχθείς εγκληματίας (δολοφόνος, βιαστής κλπ) είναι καταρχήν άρρωστος ή "ελαττωματικός" και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπισθεί;;;)

      Είναι το βασικό επιχείρημα του καλού δικηγόρου που προσπαθεί να μειώσει την ποινή κάθε δολοφόνου, παιδεραστή ...

      Θα ήθελα να μου πεις τι ένιωσες όταν έμαθες ότι οι "πολιτισμένοι άνθρωποι" της Νορβηγίας καταδίκασαν τον εν ψυχρώ δολοφόνο 76 παιδιών σε ...20 χρόνια φυλακή, με προοπτική ,λέει η είδηση, να βγει σε 10 , αν δείξει καλή διαγωγή...(ήδη διαμαρτύρεται γιατί έχει μεν υπολογιστή αλλά δεν έχει σύνδεση στο διαδίκτυο...)

      Διαγραφή
    2. Με την ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΗ ότι και εγώ δεν είμαι υπέρ της θανατικής ποινής και επίσης δεν είμαι υπέρ της ατιμωρησίας και της άφεσης των εγκληματιών και ιδιαίτερα αυτών που διαπράττουν εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής, της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης, ανταπαντώ σημειώνοντας:
      "Απλά διατυπώνεις γνώμη ότι όποιος,ακόμα και με εντολή της πολιτείας, αφαιρεί ζωή είναι εγκληματίας.
      Δεν απαντάς όμως στο επιχείρημα ότι με την υπάρξη θανατικής καταδίκης , μειώνονται τα εγκλήματα."
      - Υπάρχει κάποιου είδους μελέτη-μέτρηση του εν λόγω συσχετισμού που να αποδεικνύει τη μία ή την άλλη άποψη;; απ' όσο ξέρω ΟΧΙ
      - Φυσικά η Απαγόρευση (από μέρους της Πολιτείας αλλά κυρίως από μέρους της Κοινωνίας) μπορεί να φέρει θετικά αποτελέσματα ως προς την αποτροπή διάπραξης εγκλημάτων γενικώς...
      - Η "ποιότητα και η ποσότητα" των εγκλημάτων που διαπράττονται, είναι άμεσα συσχετισμένα με την ποιότητα των μελών της κάθε κοινωνίας (εν ολίγοις θέλω να πω ότι σε ένα κράτος που σκοτώνει θα ευδοκιμούν καλύτερα και πολίτες που σκοτώνουν)

      "Δεν νομίζω να ένιωσαν "μετά από μισή ώρα" την ίδια ανακούφιση οι γονείς της κοπέλας που την ΕΒΛΕΠΑΝ να ΚΑΙΓΕΤΑΙ βιασμένη έξω από το σπίτι τους..."
      - Με την αίσθηση ότι επιχειρηματολογώ επί ανθρώπινου πόνου, θέλω να πω ότι τοποθετείς σε λάθος θέση την ανακούφιση που ανέφερα στο σχόλιό μου. Προς θεού ... να νιώθουν οι άνθρωποι ανακούφιση για αυτό που τους συνέβει. Απλά ήθελα να πω ότι το να εκτελεσθεί αυτός ο άνθρωπος δεν θα φέρει πίσω την κοπέλα, ούτε θα αναιρέσει τις συνέπειες του εγκλήματός του, ούτε θα μετριάσει τον πόνο των οικείων της κοπέλας. Αντίθετα, θα διαπραχθεί άλλο ένα ειδεχθές έγκλημα. Εν προκειμένω, αυτό που έπρεπε να είχε κάνει η Πολιτεία και το οποίο θα ήταν ικανό να αποτρέψει το συγκεκριμένο έγκλημα, ΔΕΝ το έκανε όταν είχε την "ευκαιρία".. Εν τέλει, είναι δυνατόν να έγινε το συγκεκριμένο έγκλημα από άνθρωπο με σώας τας φρένας;

      "( Μήπως ο κάθε ειδεχθείς εγκληματίας (δολοφόνος, βιαστής κλπ) είναι καταρχήν άρρωστος ή "ελαττωματικός" και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπισθεί;;;)

      Είναι το βασικό επιχείρημα του καλού δικηγόρου που προσπαθεί να μειώσει την ποινή κάθε δολοφόνου, παιδεραστή ...
      Θα ήθελα να μου πεις τι ένιωσες όταν έμαθες ότι οι "πολιτισμένοι άνθρωποι" της Νορβηγίας καταδίκασαν τον εν ψυχρώ δολοφόνο 76 παιδιών σε ...20 χρόνια φυλακή, με προοπτική ,λέει η είδηση, να βγει σε 10 , αν δείξει καλή διαγωγή...(ήδη διαμαρτύρεται γιατί έχει μεν υπολογιστή αλλά δεν έχει σύνδεση στο διαδίκτυο...)"

      - Ένιωσα ότι ένιωσες και εσύ και φαντάζομαι και το 99,9999% των ανθρώπων. Όμως και για να επανέλθουμε στο θέμα μας, και πάλι θα υποστηρίξω ότι ΔΕΝ με βρίσκει σύμφωνο η λογική ότι 'να σκοτώσω κάποιον για να νιώσω καλύτερα'.

      Διαγραφή