Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Τα ορθογραφικά λάθη της προκήρυξης

(απόσπασμα από Ένα φιλολογικό «ψυχογράφημα» της χθεσινής προκήρυξης ανάληψης ευθύνης από την πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση Μαχόμενες Λαϊκές Ένοπλες Δυνάμεις)

Τα ορθογραφικά λάθη (σας λέω τα πιο χοντρά)
-δοσίλογων: Σε όλο το κείμενο αναφέρεται δοσίλογων, και όχι δωσίλογων ή δωσιλόγων (ο ορθογραφικός του δικού μου word το εντοπίζει)
 
-κατ’ ιδίων όφελος (σελ. 3)
 
-δεν γνωρίζει το αναφορικό «ό,τι» και γράφει παντού «ότι» -ειδικά στη σελ. 3 τελευταία παράγραφο το ’χει ξεσκίσει!
 
-απολεστεί (σελ.3): δεν ξέρω τι είχε στο νου του ο ποιητής
 
-Στης 1 Ιουνίου (σελ. 5) αντί στη 1 Ιουνίου (σίγουρα ο συντάκτης δεν είναι φιλόλογος…)
 
-εισέβαλλαν (αντί εισέβαλαν), σελ. 5
 
-διλλήματα (σελ. 6) αντί διλήμματα (ο ορθογραφικός του δικού μου word δεν το εντοπίζει, περιέργως, μμμμμ)
 
-ενώπιων (σελ.7). Ε, εδώ θα του κατέβαζα βαθμό σίγουρα!
 
-το τρένο Ιταλικούς, σελ. 8 (Ιτάλικους ρε παιδιά, άμα δεν ξέρετε να βάζετε τόνους, μην το μεταγράφετε στα ελληνικά! Ή μήπως δεν το χατε ξανακούσει ποτέ και βάλατε τον τόνο στην τύχη;)
 
-σελ. 10 Μάλιου αντί το Μάλλιου, που το γράφουν σωστά πιο πριν.
 
-σελ. 11 (δύο φορές) εξ’ αρχής: άσχετοι! Αγράμματοι! Ουστ! Εξ αρχής είναι το σωστό (είπαμε, δεν είναι φιλόλογος)
 
-σελ. 12 παρά πόδας αντί του σωστού «παρά πόδα». (κόπηκαν, εννοείται!)
 
-σελ. 13 προνειακές αντί προνοιακές (ε, το παρακάνατε!)
 
-σελ. 13 πτώση του τοίχους (δύο φορές) αντί του τείχους (να το γράψετε εκατό φορές σωστά πριν την επόμενη προκήρυξη)
 
-σελ. 17 την ανήλεη εκμετάλλευση!!! (περιέργως, το ανήλεη δεν το πιάνει ως λάθος ο ορθογραφικός του δικού μου word). Το ότι δεν είναι αηθής (όπως το 'πε η Μπαλατσινού) αλλά αήθης, ρε παιδιά, δεν σημαίνει ότι το σωστό είναι ανήλεη, ανηλεής είναι, αμάν πια!
Τα ιδιότυπα υφολογικά:

-Τελικό –ν- σε όλα τα άρθρα σε όλο το κείμενο, εκτός από ελάχιστα που τους έχουν ξεφύγει (νομίζω σπάνια το βρίσκεις πια αυτό σε γραπτό κείμενο, όλοι ακολουθούμε τον Τριανταφυλλίδη): την Χρυσή Αυγή, την δολοφονική επίθεση, την θαυμάσια, την συνήθεια, την βία.
 
-Η χρήση του μην με τελικό ν π.χ. σελ. 10 «μην αφήνοντάς τους»
 
-Τονισμός στα μονοσύλλαβα: ποιόν, γιό, όν.
 
-Η χρήση του «κάθε ενός» ως δύο λέξεις. Οι περισσότεροι γράφουμε καθένας, καθεμία, καθένα (μία λέξη). Αντίστοιχα και το κατά εξακολούθηση (σελ. 11, ποιος το γράφει αυτό αντί του κατ’ εξακολούθηση;)
 
-Η κατάχρηση του «ο οποιοσδήποτε», «το οποιοδήποτε» «ο όποιος», «τον όποιο πολιτικό αντίπαλο» «η όποια». Βαρβαρισμός η χρήση του άρθρου (θα τον έβαζα να ξαναγράψει όλα τα σημεία αλλιώς, αν ήταν στο χέρι μου).
 
-Ανάκατες δημοτικούρες (σελ. 3: πορευμένοι, παραχαράζοντας) με καθαρευουσιάνικες ή παλιομοδίτικες εκφράσεις: εχτές (ποιος το λέει έτσι πια;), βαθειάς (όλοι οι νεότεροι γράφουμε βαθιάς), χρησιμοποιείτο (σελ. 13), ο καθείς ημών (σελ. 18), αλλά το αντικομουνισμόςτο γράφει με ένα –μ-.
 
-πηγάδες τύπου Μελιγαλά (αυτό πάλι… τι τύπου ρε παιδιά; τυρί τύπου γκούντα που είπε και κάποιος άλλος;)
(Μπαλούρδο, τιμωρία!)
Τροφή για searching (και όχι για σκέψη), έχετε στο νου σας ότι κάποια από αυτά μπορεί να είναι και επίτηδες.
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου